Τα άμεσα και τα κρυφά μηνύματα του Προέδρου Τραμπ στο WEF του Νταβός το 2026

By Peter Koenig 
Global Research, 22 Iανουαρίου, 2026 

Η ειδική ομιλία του Donald Trump στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ (WEF) στο Νταβός την Τετάρτη 21 Ιανουαρίου 2026 διήρκεσε λίγο περισσότερο από 70 λεπτά, ασυνήθιστα μεγάλη διάρκεια για ομιλίες ηγετών στο γεγονός του Νταβός.

Ο Πρόεδρος επικεντρώθηκε στην οικονομική ισχύ των ΗΠΑ, στην επιθετική εμπορική πολιτική, ενώ επέκρινε την υποτελή και αυτοκαταστροφική οικονομική πορεία της Ευρώπης.

Επιτέθηκε επίσης στους Πράσινους για την «απάτη του κλίματος», και προώθησε την μη δημοφιλή προσπάθειά του να αποκτήσει τη Γροιλανδία.

Πέρα από τη συνηθισμένη ατελείωτη και υπερβολικά επαναλαμβανόμενη καυχησιολογία του Τραμπ και την εγωκεντρική στάση του τύπου «εγώ-εγώ-εγώ»,

τις κυβερνήσεις μου και την ενισχυμένη οικονομία, τη μεγαλύτερη που έχει υπάρξει ποτέ σε ολόκληρη την ιστορία, και το πώς η παγκόσμια πολιτική δασμών του έφερε τεράστια ποσά νέων επενδύσεων στις ΗΠΑ — είχε μερικά πολύ ξεκάθαρα και άμεσα μηνύματα, αλλά και μερικά κρυφά.

Μέχρι να εμφανιστεί ο Τραμπ με αυτή τη «λαμπρή ιδέα» των δασμών εισαγωγών για να βοηθήσει στην εξισορρόπηση του εμπορικού ελλείμματος των ΗΠΑ, κάθε χώρα εκμεταλλευόταν τις ελεύθερες εισαγωγές των ΗΠΑ, δημιουργώντας ένα γενικευμένο αρνητικό εμπορικό ισοζύγιο για την Αμερική.

«Δίνουμε στον κόσμο τόσα πολλά και δεν παίρνουμε τίποτα σε αντάλλαγμα», επαναλάμβανε συνεχώς.

Είπε επίσης ότι θα επιβάλει έναν τιμωρητικό δασμό 10% σε όλες εκείνες τις χώρες της ΕΕ και του ΝΑΤΟ που αντιτάχθηκαν στις προσπάθειές του να «πάρει πίσω» τη Γροιλανδία, μια χώρα του ΝΑΤΟ — και ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν δώσει τόσα πολλά στο ΝΑΤΟ.
[Αργότερα μέσα στην ημέρα, φημολογήθηκε ότι υπαναχώρησε από τον δασμό του 10%.]

Αυτό που ο Τραμπ δεν ανέφερε είναι ότι τη δεκαετία του 1970 και του 1980 του προηγούμενου αιώνα, οι ΗΠΑ μετέφεραν σχεδόν ολόκληρη τη βιομηχανική τους παραγωγή σε χώρες φθηνού εργατικού κόστους, όπως η Κίνα και άλλες ασιατικές χώρες, καθώς και στη Λατινική Αμερική.

Τώρα η Αμερική, που κινείται από την καταναλωτική μανία των αγορών, πρέπει να εισάγει σχεδόν τα πάντα από αυτές τις χώρες φθηνής εργασίας, αλλά και από χώρες όπου η εργασία δεν είναι τόσο φθηνή, για να ικανοποιήσει την καταναλωτική επιθυμία των Αμερικανών.

«Δεν παίρνουμε τίποτα σε αντάλλαγμα», ήταν μια φράση που χρησιμοποιούσε επανειλημμένα, και για το ΝΑΤΟ, λέγοντας ότι μέχρι να έρθω εγώ και να επιμείνω ότι η Ευρώπη πρέπει να πληρώνει το μερίδιό της, δεν πλήρωναν τίποτα.
Δεν πλήρωναν ούτε καν το 2% που ζήτησα στην πρώτη μου θητεία· τώρα ζήτησα 5% του ΑΕΠ, και τώρα πληρώνουν.

Ο πρόεδρος Τραμπ είπε κάτι που σχεδόν κανείς δεν τολμά να πει στην Ευρώπη: ότι η ηγεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης κατευθύνεται προς τη λάθος κατεύθυνση και καταστρέφει την οικονομία της, ότι η Ευρώπη έχει χάσει κάθε αίσθηση αυτονομίας τα τελευταία 20 χρόνια και βρίσκεται σε μια οικονομική πορεία αυτοκτονίας.

Αναφέρθηκε συγκεκριμένα στην «απάτη της κλιματικής ατζέντας» των Πράσινων, την οποία η Ευρώπη ακολουθεί κατά γράμμα, ενώ διαθέτει έναν από τους μεγαλύτερους υδρογονάνθρακες πόρους στον κόσμο στη Βόρεια Θάλασσα.

Υπαινίχθηκε το αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι η παγκόσμια οικονομία θα κατέρρεε χωρίς υδρογονάνθρακες και τώρα και χωρίς πυρηνική ενέργεια, ως όλο και πιο ασφαλή εναλλακτική και συμπληρωματική πηγή.

Υπονόησε ότι η υδρογονανθρακική ενέργεια είναι ανεξάντλητη, «αιώνια» και ήρθε για να μείνει — λέγοντας περίπου ότι η παγκόσμια οικονομία θα σταματούσε να λειτουργεί και να «αναπτύσσεται» χωρίς αυτή τη ζωτικής σημασίας πηγή ενέργειας.

Χλεύασε την Ευρώπη επειδή «έπεσε» στην απάτη των ανεμογεννητριών· κοστίζουν περισσότερο από όσα αποδίδουν.

«Μπορείτε να δείτε παντού αυτές τις περιβαλλοντικά καταστροφικές ασχήμιες. Τις αγοράζουν από την Κίνα, αλλά έχετε δει ποτέ πεδία ανεμογεννητριών στην Κίνα; Δεν υπάρχουν. Η Κίνα απλώς τις παράγει και τις πουλά στην ανόητη Ευρώπη, βγάζοντας χρήματα.»

Σε αυτό το σημείο, ο Donald Trump έχει κάτι περισσότερο από ένα βάσιμο επιχείρημα: την απάτη του κλίματος και την υποτελή Ευρώπη που ακολουθεί μια καταστροφική Πράσινη Ατζέντα, αποβιομηχανοποιώντας τον εαυτό της.

Αναφέρθηκε επίσης στη καταστροφική μεταναστευτική πολιτική της Ευρώπης, που διχάζει και καταστρέφει τον πολιτισμό της.

«Είναι τόσο θλιβερό θέαμα, πολύ παρόμοιο με το πώς έμοιαζαν οι ΗΠΑ υπό τον Μπάιντεν.»

Επανέλαβε αμέτρητες φορές πόσο κακή ήταν η κυβέρνηση Biden:

«Η χειρότερη σε ολόκληρη την ιστορία των ΗΠΑ.»

Επίσης ένα εν μέρει βάσιμο σημείο.

Ωστόσο, όταν μίλησε για την «επιστροφή» της Γροιλανδίας, το έκανε με διάφορες παραλλαγές.

Το εμφανές μήνυμα ήταν ότι η Γροιλανδία ήταν δική μας, την είχαμε όταν η Δανία μας ζητούσε να την υπερασπιστούμε, όταν είχε καταληφθεί από τη Γερμανία στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, και μετά τον πόλεμο την επιστρέψαμε.

Αυτό ήταν λάθος. Τώρα θέλω να διορθώσω αυτό το λάθος για λόγους εθνικής ασφάλειας.

Μέσα σε αυτή την επαναλαμβανόμενη αναφορά στη Γροιλανδία υπήρχε και ένα έξυπνο κρυφό μήνυμα.

Όπως είπε:

«Είχαμε τη Γροιλανδία και την επιστρέψαμε στη Δανία πριν από λίγο καιρό αφού νικήσαμε τους Γερμανούς, τους Ιταλούς, τους Ιάπωνες και άλλους στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο — τους νικήσαμε Μεγάλα», και αναφέρθηκε στη Γροιλανδία ως ένα «κομμάτι πάγου».

«Το μόνο που ζητάμε είναι ένα κομμάτι πάγου.»

Η αλήθεια είναι ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν κατείχαν ποτέ τη Γροιλανδία [ο βασιλιάς της Δανίας ζήτησε από τις ΗΠΑ να την υπερασπιστούν, δημιουργώντας κοινές στρατιωτικές βάσεις εκεί].

Και η Γροιλανδία δεν είναι ένα κομμάτι πάγου, κάθε άλλο.

Αλλά είναι ψυχρή, ιδιαίτερα στις βόρειες περιοχές της που διασχίζουν τον Αρκτικό Κύκλο.

Ανάμεσα στις αναφορές του στη Γροιλανδία, ο Τραμπ μίλησε για τη σημασία της τεχνητής νοημοσύνης (AI).

Είπε ότι η AI απαιτεί τεράστιες ποσότητες ενέργειας.

Μέχρι το 2030, περίπου διπλάσια ηλεκτρική ενέργεια από όση παράγουν σήμερα οι ΗΠΑ, και ότι αυτά τα κέντρα υπολογιστών είναι γιγαντιαία.

Είπε ότι όταν ο ιδιοκτήτης της META [Facebook, WhatsApp και άλλα κοινωνικά δίκτυα] μίλησε μαζί του για την κατασκευή ενός κέντρου υπολογιστών AI, ο Mark Zuckerberg του έδειξε το μέγεθός του, τοποθετώντας το πάνω σε χάρτη του Μανχάταν, σχεδόν καλύπτοντας ολόκληρο το Μανχάταν.

Και τότε, ο Τραμπ είπε ότι είχε μια «λαμπρή ιδέα»:

Οι ιδιοκτήτες των κέντρων AI να παράγουν τη δική τους ηλεκτρική ενέργεια.

Ό,τι δεν χρειάζονται, μπορούν να το διοχετεύουν στο δίκτυο.

Αυτό που δεν είπε είναι ότι ένα μεγάλο ποσοστό της ενέργειας καταναλώνεται για την ψύξη αυτών των τεράστιων υπολογιστών.

Σε αυτό το τεράστιο «κομμάτι πάγου» — περίπου τρεις φορές το μέγεθος του Τέξας, με μόλις 56.000 κατοίκους — το μέγεθος τέτοιων κέντρων υπολογιστών δύσκολα θα είχε σημασία, και ο «πάγος» θα βοηθούσε τουλάχιστον εν μέρει στην ψύξη.

Συνδέοντας τα κομμάτια — αλλά ποιος το κάνει αυτό σήμερα; — το «κομμάτι πάγου» έχει πολύ μεγαλύτερη στρατηγική σημασία από την απλή εθνική ασφάλεια.

Θα βοηθούσε τον Τραμπ να γίνει ο μεγαλύτερος, πιο αποδοτικός και πιο προηγμένος ηγέτης τεχνολογίας AI στον κόσμο (δικά του λόγια), ξεπερνώντας κατά πολύ την Κίνα.

Ένα όνειρο του Τραμπ, προσεκτικά κρυμμένο μέσα στην προπαγάνδα για την απόκτηση της Γροιλανδίας.

Ο πρόεδρος Τραμπ τόνισε επανειλημμένα ότι «δεν θα χρησιμοποιήσει βία» για να πάρει τη Γροιλανδία — λέγοντας:

«Δεν χρειάζεται να χρησιμοποιήσω βία, δεν θέλω να χρησιμοποιήσω βία, δεν θα χρησιμοποιήσω βία»,

ενώ ταυτόχρονα περιέγραφε τον αμερικανικό στρατό ως "ασταμάτητο", κάτι που υπογράμμιζε το έμμεσο υπόβαθρο εξαναγκασμού.

Το τι θα συμβεί πραγματικά με τη Γροιλανδία στο άμεσο μέλλον μένει να φανεί.

Μείνετε συντονισμένοι.

Mετάφραση: @IouliaMike

Ο Peter Koenig είναι γεωπολιτικός αναλυτής, τακτικός αρθρογράφος στο Global Research και πρώην οικονομολόγος στην Παγκόσμια Τράπεζα και στον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (WHO), όπου εργάστηκε για πάνω από 30 χρόνια σε διάφορες χώρες του κόσμου.

Οι απόψεις του Peter Koenig για τον COVID-19 ήταν έντονα κριτικές προς την κυρίαρχη αφήγηση κυβερνήσεων και διεθνών οργανισμών. Τα βασικά σημεία που υποστήριξε στα άρθρα και τις παρεμβάσεις του συνοψίζονται ως εξής:

1. Η πανδημία χρησιμοποιήθηκε ως εργαλείο παγκόσμιας πολιτικής
2. Υπερβολή στον φόβο και στα μέτρα
3. Κριτική σε διεθνείς οργανισμούς
4. Υποψίες για τεχνολογικές και βιοπολιτικές ατζέντες